Drie pootig geluk

Toen ik gister terug fietsten van klimmen naar huis liep er een man met twee hondjes. De man droeg een hoed die me aan een jagershoed deed denken. Hij was zijn hondjes aan het uitlaten. De donker bruinen hond kuierden een beetje in een sukkeldrafje achter zijn baas aan. De andere hond daar in tegen hupste dolblij vooruit. Dit is ook waarom de tweede hond mijn aandacht trok. Hij was wit met zwarten vlekken en en had een wit topje aan zijn staart. Bij elk hupsje wat hij maakte hupsten zijn flap oren en zijn roze tong die uit zijn shadowsocks bek hing vrolijk mee. Toen hij even een blik achterover wierp naar zijn baas leek het net alsof hij heel breed glimlachte. zijn staartje zwiepten ferm op en neer. Het beestje straalde zoveel blijdschap en energie uit dat het me raakten. Het leek alsof hij al het geluk in zich probeerde te zuigen bij elke ademhaling die hij nam. Als of hij van elk klein dingetje genoot terwijl het in feite maar een saai avondwandelingetje over de stoep was die hij maakten omdat het moest. Een dankbaar diertje. En al dat geluk slechts op drie pootjes.

Later nog die avond maakten ik een huiswerk opdracht af voor school. Een snelle tekening van een parfum flesje. En toen mijn hard die avond eventjes een sprongetje maakten omdat ik blij was dat het flesje goed gelukt was moest ik weer even aan de hond denken die zijn linker voorpootje misten. Die hond had meer tegenslag gehad dan de bruinen hond maar leek meer van alles te genieten. En ik genoot daarom nog eens extra na van dit kleinen geluk.

You might like this to

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

59 − = 51