Nooit meer haast

Begin-foto-blog-finland-2016

Niemand die hier haast heeft of aan tijd doet. Van een druk vliegveld stapte ik de auto in op weg naar Otukumpur. Een afstand van rond de 400 kilometer vanaf Helsinki en met een gemiddelde toegestane snelheid van 80 kilometer per uur schiet dat niet hard op. Een lange rechte weg waar je maar één rijstrook hebt, je de weg uit je hoofd weet want op die hele weg hoef je maar 2 afslagen te onthouden en het enige andere verkeer wat je tegen komt een jeep met een kajak op het dak is. Waar 90 procent van de verkeersbordjes uit “pas op overstekende elanden” bestaat en als je een bord van een stadsgrens tegen komt je eerst nog eens 20 kilometer bos moet doorkruisen.

Heb je de feeling voor je? Oké maak je tietjes maar nat want nu komt de echte feeling pas. En dan na die eindeloze lange en mooie rit kom je bij Kesämökki aan. Een oude blokhut die muf en houtachtig ruikt. En nee dan bedoel ik niet die geur zoals de geurboompjes aan je autospiegel ruiken maar een echte dennenbos geur. Waar het water uit de kraan in de blokhut rechts streek vanuit het mega grote leek achter de blokhut word opgepompt. Waar je ’s avonds je eigen gevangen vis schoon en klaar maakt die je ‘s middags met je bootje uit de fuiken bent gaan halen. Waar de wc uit een houten huisje bestaat met een gat in de grond en een cliché hartje in de deur. (En dan ben je opeens na een week heel erg dankbaar voor die doortrek wc die je thuis zo normaal vind)  En waar de sauna op een eigen houten vuurtje word warm gestookt. Jaajajaa nu heb je de feeling pas hé? Daar zit ik nu, echt helemaal back to basic mijn afkick verschijnselen onder controle te krijgen omdat ik geen internet heb en je het met een boek en een beetje pootjebaden maar moet redden. En wat ben ik gevallen voor dit land zeg. Als een blok. Het lake is gigantisch en iedere avond is er weer een andere mooie lucht te zien die eindeloos duurt omdat het niet donker word. Ik ben verbrand, lek gestoken, moe en voldaan gelukkig. Nooit meer haast.

Dit stukje schreef ik toen ik nog verbleef in Finland. Inmiddels ben ik alweer bijna 2 weken terug helaas. Maar niet getreurd want ik heb als een Japanner met mijn camera als een gek tussen en het leek en het huisje op en neer gerend om te filmen. En ik ging met alleen handbagage dus kon geen statief mee en dan moet je wel lekker creatief zijn met stoelen en toutes en steentjes om toch die camera op de goede hoogte te krijgen. En na een paar dagen  30 graden waarop ik toch niet echt iets actiefs wil doen ben ik klaar met editen van mijn filmpje. Ik hoop dat ik jullie een paar minuutjes mag vervelen om jullie mijn Finland feeling te laten zien.

De muziek is van Ry x het nummer sweat het beeld en de montage zijn eigen productie

You might like this to

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

− 3 = 1